اي دريغا كه به كجا مي‌رويم درد دل يكي از صنعتگران صنعت آلومينيوم
يكي از اعضاي باشگاه آلومينيوم كه در زمينه نورد ورق و گرده سابقه‌اي 30 ساله دارد طي تماسي با دفتر باشگاه سفره دل خود را اينگونه گشود..
يكي از اعضاي باشگاه آلومينيوم كه در زمينه نورد ورق و گرده سابقه‌اي 30 ساله دارد طي تماسي با دفتر باشگاه سفره دل خود را اينگونه گشود.
در چند روز گذشته از نمايشگاه صنعت تركيه بازديدي داشتيم. سرعت بالاي گامهاي ترقي و صنعتي شدن اين كشور واقعاً چشمگير بود. آنها توانسته‌اند با ارتباط تنگاتنگ با صنايع بزرگ دنيا مثل آلمان و ساير كشورهاي اروپايي سري در ميان سرها در آورده و خود را شاخص كند. به طوري كه هم صادرات قوي‌اي در زمينه محصولات و حتي تكنولوژي پيدا كرده‌اند. ولي در كشور ما به صورت اقتصاد بسته عمل مي‌شود و امسال دريغ از پارسال.
كافيست يك صنعتگر براي ارتقاء تكنولوژي سرمايه‌گذاري بالايي انجام دهد آن وقت است كه از در و ديوار مأموران بيمه، عوارض شهرداري و دارايي و بهداشت و ... سرازير مي‌شوند، همه براي كندن آمده‌اند و تا مقداري كه تيغشان بِبُرد از صنعتگر بيچاره مي‌كَنَند و مي‌بَرند. اين كار آنها دقيقا برعكس كشورهايي مثل چين و تركيه و خيلي از كشورهاي جهان است كه به سوي صنعتي شدن و پيشرفت گام بر مي دارند. آيا اميدي براي هزينه كردن در توليد باقي مي‌ماند؟!!!
شركتهاي هم صنف ما در تركيه بعد از 5 سال از شروع به كارشان به كشورهاي پيشرفته صادرات دارند آن وقت ما بعد از 30 سال سابقه كار، دولت اعلام كرده كه بياييد براي پرداخت پول برقتان از دولت وام بگيريد.
بياييد 10 ميليون بگيريد و 12 ميليون پس بدهيد تا بتوانيد پول برقتان را بدهيد.
واي بر ما كه بعد از سي سال صنعتگري بايد براي پرداخت قبض برقمان وام بگيريم!!!
