باشگاه آلومينيوم: اقتصاد ایران با واسطه گری عجین شده است و شاید به اندازه ای که در سال های اخیر، بازاریابی و فروش بیشتر، پول به جیب فعالان این حوزه کرده باشد، به همان اندازه هم تولیدکندگان ضرر داده اند و در برخی استان ها کارخانه ها یکی پس از دیگری طمع تلخ ورشکستگی را چشیده اند.
سود دلالی در ایران بیش از 20 برابر تولید؛وقتی دلالی بیشتر از تولید به دل سرمایه گذاران می چسبد!
به گزارش تیتر شهر، هرچند به زبان آمار تورم در دولت یازدهم کنترل شده است و بازارهای بزرگ کشور به جز در قیمت اقلام خرد و مورد نیاز روزانه مردم، ثبات را تجربه کرده اند اما رکود حاکم بر فضای اقتصادی و به ویژه بخش تولید، باعث شده تا بخش های دیگر کشور مانند تجارت از راه واردات توسعه یابد و در شرایطی که نرخ ها از به صرفه نبودن تولید در ایران حکایت دارد، راه های وارداتی باز و بازتر شود.
اما چرا تولید در کشور ما به صرفه نیست و همواره سرمایه گذاران راه هایی همچون دلالی در اقتصاد و واردات را بر چرخاندن چرخ تولید ترجیح میدهند؟!
یکی از علل استقبال اندک از بخش تولید، کاهش سود آن در قیاس با دلالی در بازار و واسطه گری در اقتصاد است. اقتصاد ایران با واسطه گری عجین شده است و شاید به اندازه ای که در سال های اخیر، بازاریابی و فروش بیشتر، پول به جیب فعالان این حوزه کرده باشد، به همان اندازه هم تولیدکندگان ضرر داده اند و در برخی استان ها کارخانه ها یکی پس از دیگری طمع تلخ ورشکستگی را چشیده اند.
ابراهمیم رزاقی، نویسنده کتاب اقتصاد ایران اعتقاد دارد؛ دولت به جای اینکه به فکر خود اتکایی و تولید داخلی باشد، به واردات روی آورده است. غیر از دوره ای که در دولت قبلی بنزین داخلی تولید کردیم دیگر هیچ گاه به فکر داخلی سازی نبودیم که البته تولید بنزین هم متوقف شد و دوباره به وارد کننده بنزین تبدیل شدیم.
الان با این دلاری که دولت برای واردات می پردازد عملا منابع ارزی را هدر می دهد چون 100 درصد یارانه پرداخت می کند برای این دلاری که می دهد. دلارهایی که صرف واردات کالاهایی می شود که عمدتا مصرفی هستند و علاوه بر این بسیاری از آنها را هم در داخل می توان تولید کرد.
نکته مهم در این مورد این است که سرمایه داری ما یک نکته اساسی را ندارد و آن هم منافع ملی است. سرمایه داری ما دنبال حداکثر سود بدون هر محدودیتی است. این حداکثر سود هم که در تولید نیست پس در دلالی و احتکار است. وقتی که وضع اینگونه است هیچ امیدی به سرمایه گذاری بخش خصوصی در تولید نیست.
وقتی در کشور ما سود تولید 20 درصد است و سود دلالی و واردات 500 درصد و وقتی هم که اخلاق گرایی و میهن دوستی نیست این منابع به سمت واردات و دلالی چرا نرود؟! مجازات و نظارتی هم که از سمت دولت نیست و مصون هستند. همه اینها نشان می دهد اقتصاد اقتصادی بیمار است که در آن سود تولید کم است و تولید کننده هم اگر برای رضای خدا و کمک به هم میهنان دست به تولید نزند تولید را تعطیل می کند.
بالا بودن سود دلالی در ایران نشانه وجود دست هایی برای برهم زدن توازن میان تجارت و تولید است که با توجه به تصمیم سازی دولت در این زمینه، به نظر می آید بیشترین مسئولیت متوجه دولت هاست که تاکنون نتوانسته اند دو کفه این ترازو را در حالت تعادل نگه دارند و با این کار ضربه سنگینی به وضعیت تولید و در نهایت اشتغالزایی کشور وارد شده است.
