باشگاه آلومینیوم: تولید شمش آلومینیوم در رده صنایع مادری قرار دارد که بر پایه بهرهگیری از برق و گاز شکل گرفته است. ایران از ظرفیت محدود بوکسیت برخوردار است و ذخایر انرژی در رده مزیتهایی قرار دارند که صنایع آلومینیوم برای بهرهمندی از آنها و ارزشآفرینی هرچه بیشتر شکل گرفتهاند. با این وجود در طول سالهای اخیر و با توجه به توسعه محدود زیرساختهای انرژی، صنایع با چالشهایی در تامین برق و گاز روبهرو شدهاند. کمبودی که رفع آن کاری اساسی میطلبد و باید برای رفع آن سرمایهگذاری کرد.
به گزارش باشگاه آلومینیوم به نقل از صمت، با این وجود، تعطیلی و توقف واحدهای تولیدکننده شمش آلومینیوم با توجه به فرآیند تولید این صنایع، ممکن نیست. درواقع توقف تولید و بهدنبال آن، راهاندازی اینگونه واحدها بسیار زمانبر و هزینهبر خواهد بود. بدینترتیب اغلب دولت از این صنایع درخواست میکند تا در مصارف خود صرفهجویی کند. یا با راهکارهای دیگر تولید خود را حتی با ظرفیتی محدودتر ادامه دهند اما توقف تولید نشدنی است. بر همین اساس نیز برای کاهش مصرف گاز در این صنایع نیز پیشنهاد میشود طی فرآیندی از پیش تعیینشده، از میزان مصرف این صنایع تا حدودی کاسته شود.
در چنین شرایطی، شاهد افت محدود تولید در صنایع آلومینیوم خواهیم بود اما خوشبختانه سیاستگذاران آشنایی با عملکرد این صنعت دارند و روند تولید به تعطیلی و توقف نمیرسد. کما اینکه طی ماههای گرم سال نیز از روند تولید کاسته شد اما درنهایت تولید متوقف نشد. البته افت تولیدی که طی ماههای گذشته شاهد آن بودیم؛ زمینه بر هم خوردن بازار داخلی این محصولات را فراهم نکرد، چراکه براساس سیاستهای دولت تنظیم بازار داخلی بر صادرات اولویت دارد. بدینترتیب تاثیر عمده چنین روند کاهشی بیشتر بر صادرات و فروش بینالمللی اثرگذار است.
در ادامه باید خاطرنشان کرد صنایع پاییندستی آلومینیوم کشور نیز از گاز بهعنوان سوخت استفاده میکنند؛ هرچند امکان جایگزینی برق به جای گاز را دارند. اما این تغییر به منزله افزایش هزینه تمامشده محصولات آلومینیومی و فروش آن با بهای بالاتر در بازار است.
در همین حال باید تاکید کرد صنایع ما در حالت عادی با چالشهای عمدهای در مسیر فعالیت خود روبهرو هستند که عملکرد آنها را بهشدت تحت تاثیر قرار میدهد. در چنین شرایطی اینگونه اقدامات، مشکلات مضاعفی را در مسیر تولید آنها پدید میآورد. درنتیجه از سودآوری و بهرهوری تولید در صنایع پاییندستی بیش از قبل کاسته خواهد شد؛ بنابراین این احتمال میرود برخی از این واحدها نتوانند از پس رفع چنین مشکلاتی برآیند و تولید خود را در این شرایط ادامه دهند.
بدون تردید دولت میتواند با اقدامات گوناگون و برنامهریزی راهکارهایی را برای مواجهه و رویارویی صنایع با این شرایط اخذ کند تا آسیب واردشده به صنایع به حداقل ممکن کاهش یابد. در ادامه نیز اقدامات اساسی را برای توسعه زیرساختهای انرژی اجرایی کند تا این مشکل در سالهای آینده ادامه پیدا نکند.
