به گزارش باشگاه آلومینیوم، بخش تولید فلز شرکت آلومینا هم‌اکنون با 70 دیگ کاملاً به بهره‌برداری رسیده است و به ظرفیت 40 هزار تن در سال رسیده‌ است.

۷۰ هزار متر حفاری اکتشافی در این 5 سال انجام شده است. این شرکت با پنج برابر کردن اکتشافات خود توانست ذخایر بوکسیت خود را افزایش دهد چراکه معادن بوکسیت جاجرم جوابگوی ادامه فعالیت آلومینای ایران نیست. با توجه به اینکه واردات بوکسیت برای کارخانه آلومینای ایران به‌علت بُعد مسافت هزینه‌های بالایی دارد، قطعاً باید از بوکسیت داخلی استفاده کند. اگر بوکسیت معدن تاش مورد استفاده قرار گیرد قطعاً آلومینای ایران می‌تواند رکورد تولید خود را بشکند چراکه در طول این چند سال افزایش توان علمی و اجرای پروژه‌های بهره‌وری و به‌کارگیری آن در فرآیندهای تولیدی توانسته راندمان تولید شرکت آلومینای ایران را افزایش دهد.

معدن تاش:

مهندس زارع درخصوص معدن تاش گفت: متأسفانه هنوز نتوانسته‌ایم از معدن تاش استفاده کنیم و با اینکه تمامی مستندات دال بر اینکه این معدن هیچگونه آلودگی محیط زیستی دربر نداشته است، ارائه شده ولی همکاری در این مورد صورت نگرفته و مطمئناً در طولانی‌مدت به تولید آلومینای ایران آسیب خواهد زد چراکه بوکسیت معدن تاش عیار خوبی دارد و با ترکیب‌کردن آن با بوکیست‌های کم‌عیار می‌توان تولید را بالا برد و در مصرف انرژی و سود کاستیک صرفه‌جویی کرد.

معضل تأمین برق:

مدیرعامل آلومینای ایران درخصوص قطع برق و کمبود برق ادامه داد: برنامه‌ریزی کلان برای صنعت ما مشکل دارد و میزان افزایش مصرف برق در کشور ما که درحال توسعه است به‌درستی محاسبه نشده است. نیروگاه جدیدی اضافه نشده است نیروگاه‌های قبلی به‌روزرسانی و اورهال نشده‌اند با این وضعیت نمی‌توان توسعه‌ای ایجاد کرد.

باشگاه آلومینیوم- تأمین برق در کشور به معضل تبدیل شده است و دولت از منظر خود کمترین آسیب‌پذیری از قطع برق را صنایع معدنی و سایر صنایع تشخیص داده است و به‌شکل دستوری از آنها خواسته که مصرف برق خود را کاهش دهند درصورتی‌که صنایعی که به‌صورت 24 ساعته فعال هستند قادر به این کار نیستند و به‌صورت شیفتی کار نمی‌کنند که مثلاً بتوان یک شیفت را تعطیل کرد درواقع تولید آنها مستمر است و قطعی برق عملاً امکان‌پذیر نیست.

میزان آسیب‌پذیری کارخانه پالایش آلومینا بیشتر از کارخانه آلومینیوم است

بسیاری از تجهیزات تولید در این صنعت امکان قطع یا کاهش مصرف برق را ندارند، چراکه یک سیال از ابتدا تا انتهای خط درحال حرکت است. به‌صورت مرحله به مرحله تصفیه می‌شود و نباید در جایی بدون حرکت بماند. فرآیند تصفیه آلومینا یک فرآیند "تر" است که ترکیبی از بوکسیت، سود کاستیک و ... در جریان و درحال حرکت است و اگر بیش از دو یا سه ساعت این سیال ثابت بماند کل سرمایه‌گذاری و کارخانه از بین می‌رود. اگر به هر دلیلی قطعی برق داشته باشیم این سیال در مسیر به‌صورت جامد در می‌آید و کل سرمایه‌گذاری از بین خواهد رفت و امکان ترمیم و بازسازی نخواهد داشت.

ما به برق منطقه‌ای اعلام کردیم که از 16.5 مگاوات مصرفی که داریم حداکثر 2 مگا وات را می‌توانیم کاهش دهیم که البته همین کاهش هم به تولید ما آسیب می‌زند. در بخش آلومینیوم هم می‌توان با تحمل آسیب‌ها و کاهش تولید، حداکثر 10 آمپر کاهش مصرف داشته باشیم.

در صنعت احیای آلومینیوم درصورت قطع برق، مذاب در دیگ‌ها منجمد می‌شود و خسارات چند ده میلیاردی به بار می‌آورد؛ ولی در صنعت آلومینا تجهیزات دیگر کارایی نخواهند داشت و کل کارخانه از بین می‌رود.

معضل تأمین گاز:

در بخش مصرف گاز هم مطمئن هستیم در زمستان به مشکل برمی‌خوریم و برای همین مخزن ذخیره مازوت داریم که با تأمین و ذخیره‌سازی مازوت برای مدت زمان یک ماه می‌توانیم نیاز خود به گاز را جایگزین کنیم ولی با توجه به قوانین، هم‌اکنون اجازه ذخیره مازوت به ما نمی‌دهند و بدین‌ترتیب حتی پیش‌بینی‌کردن و پیداکردن راه‌حل هم به‌کار نمی‌آید!! اگر در تابستان به ما مازوت بدهند می‌توانیم فرآیند آماده‌سازی مازوت را انجام دهیم.

ناتوانی صنایع برای تطبیق با شوک افزایش قیمت حامل‌های انرژی:

افزایش چندین برابری قیمت برق در کنار کمبود و قطع برق معضلی است که کارخانجات تولیدی با آن دست در گریبان هستند. این افزایش ناگهانی و یکبارة قیمت حامل‌های انرژی برای صنایع قطعاً بخش بزرگی از صنایع ما را غیراقتصادی خواهد کرد. ما در بخش تولید آلومینا مصرف گاز هم داریم که قیمت آن هم 6.5 برابر شده و از لحاظ هزینه‌هایی که به ما تحمیل می‌شود شرایط بدی را داریم. بهتر بود یک افزایش مثلاً 15-10 درصدی و متناسب با تورم هر سال اعمال می‌شد که شرکت‌ها برنامة خود برای سال آینده را بدانند و بتوانند خود را تطبیق دهند. این افزایش شوک‌آور ممکن است به قیمت از بین رفتن و تعطیلی صنایع و از بین رفتن بسیاری از شغل‌ها شود و مدیریت‌کردن آن بسیار سخت است.

بحث تأمین برق، آب و گاز به مراحل بحرانی نزدیک شده، بدون زیرساخت نباید صنایع ایجاد کنیم وزارت نیرو باید برنامه‌ریزی می‌کرد. صنعت بدون زیرساخت نه‌تنها مثبت نیست بلکه از بین بردن سرمایه‌هاست اگر جایی برق را نمی‌تواند تأمین کند صنایع را مجاب کند تا خودشان نیروگاه بزنند و در این صورت سرمایه‌گذاران مجدداً طرح خود را بازبینی می‌کنند که آیا می‌توانند آن صنعت را ایجاد کنند یا خیر؟