باشگاه آلومينيوم: مقدار عظیمی از ظرفیت تولید پروفیل در ایران، متأسفانه به‌دلیل عدم تناسب در عرضه مواد اولیه و بازار کافی، با نرخ بسیار پایینی در حال بهره‌برداری است. از همین رو بهبود کیفیت و تنوع بخشی در محصولات برای دستیابی به بازارهای بین‌المللی برای افزایش نرخ بهره‌برداری الزامی است که این امر هزینه‌هایی را برای تولیدکننده در بر خواهد داشت. برخی از این هزینه‌ها در این گزارش بررسی می‌شوند.
دستیابی به بازارهای بین‌المللی، مستلزم بهبود کیفیت و تنوع‌بخشی پروفیل‌های آلومینیومی است
به گزارش اخبار فلزات، پروفیل‌های آلومینیومی عموما به‌روش اکستروژن از بیلت و میلگرد‌های آلومینیومی تولید می‌شوند. این محصولات با سطوح و اشکال مختلف، کاربردهای وسیعی در صنایع مختلف، خصوصا ساختمان‌سازی دارد. امکان تولید این محصولات در اشکال مختلف و پیچیده هندسی، سبب شده تا بتواند جایگزین بسیار مناسبی برای دیگر فلزات همچون فولاد در ساخت و تولید اسکلت‌های فلزی خودروها، قطارها و دیگر وسائط نقلیه به‌شمار آید. استفاده از پروفیل‌های آلومینیومی، علاوه بر داشتن مزیت سبک بودن، قیمت پایین‌تر (به‌خاطر هزینه‌های کمتر تولید) و استحکام ساختاری بالاتر (به‌دلیل امکان استفاده از پروفیل‌هایی با ضخامت و قطر بیشتر) نیز دارند. از همین رو، صنایع حمل و نقل مثل خودروسازی و قطارسازی به‌تدریج به استفاده از پروفیل‌های آلومینیومی سوق پیدا کرده‌اند.
ایران به‌عنوان کشوری که صنعت ساختمان‌سازی و خودروسازی عظیمی در منطقه دارد، جایگاه ویژه و مناسبی در بازار پروفیل‌های آلومینیومی می‌تواند داشته باشد. این امر در کنار هزینه‌های پایین برای احداث و بهره‌برداری از واحدهای تولید پروفیل آلومینیوم سبب شکل‌گیری ظرفیت بسیار گسترده‌ای از ساخت و تولید پروفیل‌های آلومینیومی در ایران شده است. مجموع ظرفیت این واحدها تا پایان سال 1394، حدود 500 هزار تن بود. بررسی‌های به‌عمل آمده حاکی از آن است که این واحدها به‌دلیل عدم تراز مناسب عرضه مواد اولیه و مورد نیاز در کنار عدم تقاضای کافی، با نرخی کمتر از 40 درصد در حال بهره‌برداری هستند.
به‌منظور بهبود شرایط و حداکثر کردن نرخ بهره‌برداری در این واحدها، علاوه بر برقراری تعادل در میزان عرضه و تقاضا در زنجیره تولید آلومینیوم ایران، باید توجه ویژه‌ای به بهبود کیفیت و نوآوری در ساخت و طراحی پروفیل‌های آلومینیومی شود، تا علاوه بر افزایش ارزش افزوده بتوان این محصول را در بازارهای بین‌المللی نیز عرضه کرد. به‌همین منظور بررسی هزینه‌های هر بخش از فرآیند تولید پروفیل‌های آلومینیومی می‌تواند مثمر ثمر باشد.
به‌طور کلی در روش اکستروژن، سرعت پانچ و اکستروژن (که متأثر از شکل قالب و سطح مقطع پروفیل است)، طول محصول، روش برش و قیمت ماده اولیه به‌شدت در میزان هزینه‌های تولید هر قطعه تأثیرگذار است.
نمودار 1 ، هزینه تولید هر قطعه پروفیل را با توجه به سرعت اکستروژن در تناژهای مختلف نشان می‌دهد. مشخصا با کاهش سرعت اکستروژن (که برای اشکال پیچیده‌تر مورد نیاز است) هزینه‌های تولید هر قطعه اکسترود شده تقریبا به‌طور خطی افزایش می‌یابد. همچنین این امر برای واحدهایی که با ظرفیت‌های پایین‌تر فعالیت می‌کنند در قیاس با واحدهای بزرگ‌تر هزینه‌های بیشتری دارد.
در نمودار 2، هزینه‌های تولید هر قطعه اکسترود شده آلومینیوم با توجه به نوع برش قطعه نشان داده شده است. واحدهایی که از اره‌های متحرک برای برش قطعه‌های اکسترود شده استفاده می‌کنند در قیاس با واحدهایی که از تیغه‌های برش بهره می‌برند، هزینه‌های بسیار کمتری را متحمل می‌شوند. ولی توجه به این نکته ضروری است که استفاده از تیغه‌های برش گرچه سبب افزایش هزینه‌های تولید می‌شود ولی در سرعت فرآیند و نرخ تولید بسیار تأثیر گذار است؛ تأثیری که در نمودار 2 لحاظ نشده است. از طرف دیگر، در مواردی استفاده از تیغه‌های اره متحرک و در مواردی دیگر تیغه‌های برش، بنا به شکل و جنس قطعه، مطلوب‌تر هستند.
