باشگاه آلومينيوم: آلومینیوم به طور طبیعی در اطراف ما وجود دارد و سال‌ها با ادعای بی‌خطر بودن به زندگی روزمره ما وارد شده است. اما نتایج پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد این فلز، چندان هم بی‌خطر نیست و احتمال ابتلا به بیماری‌هایی مانند آلزایمر، پارکینسون و حتی سرطان را افزایش می‌دهد.
آلومینیوم؛ بی‌گناه دیروز، مجرم امروز
کارخانه‌های تولیدکننده محصولات غذایی از آلومینیوم به عنوان عامل ورز دادن خمیر برای تهیه انواع نان‌ها، کیک‌ها، بیسکوئیت‌ها و همچنین به عنوان ماده نگهدارنده گوشت‌های فرآوری‌شده، غذاهای آماده و رنگ خوراکی، انواع مرباها و… استفاده می‌کنند. این ماده همچنین در ترکیب محصولات آرایشی ـ بهداشتی، آب، شیر و داروها نیز وجود دارد. به همه این موارد،انتقال آلومینیوم از ظروف یا فویل‌های آلومینیومی به مواد غذایی را نیز اضافه کنید.
آلومینیوم و افزایش ابتلا به آلزایمر
سال ۲۰۰۰ محققان فرانسوی به این نتیجه رسیدند در مناطقی که آب آشامیدنی حاوی آلومینیوم بیشتری، یعنی بیش از ۱٫۰ میلی‌گرم در لیتر است، خطر ابتلا به بیماری آلزایمر نیز به میزان ۹۹٫۱ برابر افزایش دارد. معمولا هنگام تصفیه آب مقداری سولفات آلومینیوم به آب آشامیدنی اضافه می‌کنند تا شفاف‌تر شود. مشکلی که پیش می‌آید این است که آلومینیوم در بافت‌های مغزی رسوب می‌کند و به این ترتیب خطر پیری سلول‌ها و تخریب دستگاه عصبی سرعت بیشتری می‌گیرد.
در واقع نوعی اختلال اعصاب کاملا جدی رخ می‌دهد. این سم خانگی وارد خون می‌شود و در مغز جا خوش می‌کند. ابتدا سال ۱۹۷۶ محققان مشاهده کردند آلومینیوم در افرادی که به نارسایی کلیوی مبتلا هستند و به‌طور مرتب دیالیز می‌شوند، باعث بروز اختلالات عصبی می‌شود. بررسی‌ها نشان داد در آب مایع دیالیز آلومینیوم وجود دارد که به‌طور مستقیم وارد خون و مغز این افراد می‌شود. محققان متوجه بروز اختلالات کلامی و تشنج در این بیماران شدند. از آن به بعد بود که بررسی‌های جدی‌تری درباره خطرهای آلومینیوم در مغز کلید خورد. نتایج پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد هر چه میزان نفوذ آلومینیوم در بافت‌های مغزی بیشتر باشد، احتمال بروز اختلالات عصبی نیز بیشتر می‌شود. امروزه برای مثال در شهر پاریس در آب‌های آشامیدنی به جای آلومینیوم از «کلرور فریک» استفاده می‌شود که ترکیب کم‌خطرتری است.
ضرر استفاده آلومینیوم در دارو
طبق پژوهشی که سال ۲۰۱۰ انجام شد مصرف داروهای ضداسیدی که حاوی آلومینیوم هستند، احتمال بروز شدت التهاب روده را افزایش می‌دهد. به عقیده محققان آلومینیوم باعث بروز و شدت التهاب روده در بیماران مبتلا به بیماری‌های التهاب مزمن روده می‌شود.
ضرر آلومینیوم در واکسن‌ها
حدود نیمی از واکسن‌های موجود حاوی آلومینیوم هستند. تولیدکننده‌های این محصولات از آلومینیوم برای افزایش اثرگذاری واکسن استفاده می‌کنند، اما بعضی متخصصان احتمال می‌دهند آلومینیوم موجود در واکسن‌ها در بروز سندرم درد میوفاسیال موثر است. این بیماری نوعی بیماری دژنراتیو یا تحلیل‌برنده است که برای نخستین‌بار سال ۱۹۹۳ شناسایی شد. سندرم درد میوفاسیال عبارت است از آسیب‌های وارده به عضلات که باعث بروز دردهای عضلانی و مفصلی می‌شود و یکی از دلایل مهم ضعف عضلانی و خستگی‌های مزمن است. به عقیده محققان بعد از تزریق واکسن حاوی آلومینیوم زیاد امکان دارد عضلات واکنش‌های غیرعادی نشان دهند.
آلومینیوم در لوازم آرایشی ـ بهداشتی؛ افزایش خطر سرطان سینه
از هر دو محصول آرایشی که استفاده می‌کنید، یک محصول حاوی آلومینیوم است. از رژلب گرفته تا انواع کرم‌ها و دئودورانت‌ها، زیرا آلومینیوم مانع تعریق و همچنین باعث جذب سریع کرم‌ها، افزایش غلظت لاک‌ها و سفیدی دندان‌ها می‌شود. مساله نگران‌کننده درباره محصولات ضدتعریق این است که ۷۵ درصد این محصولات حاوی نمک آلومینیوم است و گاهی تا ۲۰ درصد ترکیبات آنها را تشکیل می‌دهد. نتایج بررسی‌های محققان در سال ۲۰۰۴ نشان می‌دهد آلومینیوم از سد پوست می‌گذرد و باعث مسمومیت مصرف‌کننده‌ها می‌شود. این نفوذ در پوست‌های اصلاح‌شده تا شش برابر بیشتر است.
نتایج پژوهشی که سال ۲۰۰۷ در یکی از بیمارستان‌های شهر منچستر روی ۱۷ بیمار مبتلا به سرطان سینه انجام شد، نشان می‌دهد ضدتعریق‌ها باعث ایجاد اختلال در کار غدد درون‌ریز می‌شوند و امکان بروز سرطان سینه را فراهم می‌کنند. محققان مشاهده کردند تجمع آلومینیوم در بافت‌های نزدیک زیربغل این بیماران بسیار بیشتر از حد انتظار است. علاوه بر این، بر اساس گزارشی که «آژانس ملی امنیت دارو و محصولات بهداشتی فرانسه» در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۱ ارائه کرد، نباید بعد از اصلاح زیربغل از محصولات ضدتعریق یا دئودورانت استفاده کرد. به جای آن توصیه می‌شود از محصولات طبیعی استفاده کنید؛ برای مثال جوش شیرین یکی از ضدتعریق‌های طبیعی و بسیار کارآمد است.
آلومینیوم و خطر ابتلا به پارکینسون
آلومینیوم ابتلا به پارکینسون را سرعت می‌بخشد؛ زیرا تاثیر مستقیمی روی مغز می‌گذارد. این ماده یک ماده نوروتوکسیک است، یعنی روی دستگاه عصبی مرکزی تاثیر می‌گذارد. انستیتو ملی مطالعات سلامت و پزشکی فرانسه اعلام کرده وجود آلومینیوم و آهن در مغز بیماران مبتلا به پارکینسون به‌طور غیرطبیعی بالاست.
آلومینیوم به‌طور طبیعی در بیشتر میوه‌ها و سبزیجات وجود دارد و به بعضی مواد غذایی دیگر نیز افزوده می‌شود. در واقع آلومینیوم یک افزودنی است که به عنوان ماده نگهدارنده، رنگ‌دهنده خمیر و… استفاده می‌شود. بدتر این که این ماده در ترکیب شیرخشک‌ها (گاهی به میزان نگران‌کننده‌ای) استفاده می‌شود. متاسفانه میزان این ترکیب در شیرخشک ۴۰ برابر بیشتر از شیر مادر است که برای مغز در حال رشد نوزادان خطرناک است.
راه‌های در امان بودن از شر آلومینیوم
به جای استفاده از غذاهای آماده و کنسروی، آشپزی کنید.
از پیچیدن مواد غذایی لای کاغذهای آلومینیومی بپرهیزید؛ زیرا در دمای بالا باعث انتقال این ترکیبات به مواد غذایی می‌شوند و از لوازم آلومینیومی استفاده نکنید.
برچسب محصولات غذایی را با دقت بخوانید، کلماتی مانند E172 (رنگ‌های خوراکی)، ۵۲۰E،E521 ،E522 و ۵۲۳ E(در محصولات غذایی صنعتی)، ۵۵۴E، ۵۵۵E، E556 وE559 (در نمک، شکر، کاکائو، بعضی پنیرها، برنج، سوسیس و کالباس و…) و ۵۴۱ E(در بیسکوئیت‌ها و…) همان ترکیبات آلومینیومی هستند. بهتر است در خرید این قبیل محصولات غذایی احتیاط بیشتری داشته باشید.
از دئودورانت‌های بدون الکل و بدون آلومینیوم کلروهیدرات استفاده کنید.
